MeerMost

2 yıldır çalışma saatlerimi tabloda tutuyorum. İşte ortaya çıkanlar

İki yıldır her iş günümü kaydettiğim bir tablo tutuyorum. Tarih, saat sayısı, ne yaptım, yarına plan. Başlangıçta müşterilere fatura kesmek için bir araçtı. Zamanla işim hakkındaki en dürüst veri kaynağına dönüştü. Ve ortaya çıkan ana sonuç beklenmedikti. Günde altı saatten fazla çalışırsam mutluluk seviyem düşüyor.

Bu alışkanlık nasıl doğdu

Geliştirici olarak sipariş almaya başladığımda müşteriye saat söylemem gerekti. Önce göz kararı yapıyordum ve kısa sürede sorunun iki tarafında da buldum kendimi. Bazı projelerde tahminin üstünde bedava çalıştım, bazılarında ise hızlı yaptığım iş için çok para aldığım için suçluluk duydum.

Çözüm basit çıktı: bir tablo. Sabah açıyorum, işe başlama saatini yazıyorum. Kapatıyorum, saatleri yazıyorum. Günün sonunda tek satır. Tarih, saat, ne yaptım, yarın ne planlıyorum.

Altı ay sonra onu sadece faturalar için kullanmadığımı fark ettim. Ritim görünür oldu: ne zaman verimliyim, ne zaman tükeniyorum, hangi işler gerçekten saat yiyor, hangileri sadece bana uzun geliyor.

Tabloda neler var

Dört sütun, fazlası yok.

  • Tarih. Bir gün, bir satır.
  • Saat. Ondalık, «10'dan 18'e arada molalarla» değil, sadece «5.5».
  • Ne yaptım. Birkaç satır serbest metin, projeler ve işler.
  • Yarın için plan. Ertesi günün ana eylemi.

«Odak zamanı», «derin çalışma», «toplantılar», «dinlenme» gibi kategoriler yok. Denedim, bu ayrı bir sürece dönüşüyor ve tablonun kendisi yaşamayı bırakıyor. Alan sayısı ne kadar azsa, tabloyu o kadar uzun süre doldurursunuz.

Saatleri katı sayıyorum. Kodda, tasarımda ya da proje görüşmesinde olduğum zaman. Kahve molası ve telefonda gezinme tabloya girmiyor. Bir işi düşünerek yürüyüşe çıkmak, eğer sonra gerçekten o işe döndüysem giriyor.

İki yılın rakamları

İki yılda tabloda yaklaşık 600 iş günü var. Ortalama günde 5.2 saat. En uzun kesintisiz sprint 8+ saatlik 9 gün. Bu, müşteri uygulamalarından birinin sürüm haftasıydı. Özelliklerin son rötuşları, App Store incelemesi, yayın günü hata düzeltmeleri. Bu sprintten sonra üç gün öylece yattım.

En az çalışılan günler 1-2 saat. Genelde toplantıların ya da idari işlerin olduğu pazartesi veya cuma. Bazen de büyük bir sprintin ertesi günü.

Sıfır saatlik günler tabloya girmiyor. Bunlar «devamsızlık» değil, normal izin günleri.

Kırılma noktası nerede

Yarım yıl kayıt tuttuktan sonra tuhaf bir örüntü fark ettim. 8+ saat çalıştığım günlerde yorgun, sinirli ve genelde sonuçtan memnun değildim. 4-5 saatlik günlerde ise tam tersine «yetiştim ve iyi yaptım» duygusuyla çıkıyordum. Bu, işin türüyle ilgili bir korelasyon değil. 8 saatlik sprintler hem basit hem de zor işlerde oldu.

Tabloda günün sonunda duygusal durumu tek satırla işaretlemeye başladım: boş, orta, kötü. Birkaç ay sonra tablo netleşti. Altı saat sınırından sonra öznel durum seviyesi düşmeye başlıyor. Çığ gibi değil, hemen değil, ama istikrarlı biçimde.

Yedi saatte hâlâ verimli çalışabiliyorum. Sekizde basit işlerde takılıp kalıyorum. Dokuzda ise ertesi gün kendim yeniden yazacağım kodu yazıyorum.

Neden dört saat bir tavan

Günde dört saat, dört saat tam konsantrasyon demek. Geçiş yapmadan, sohbet olmadan, e-postaya bakmadan. Az gibi geliyor. Pratikte neredeyse kimse bu kadar çalışmıyor.

«Sekiz saat çalışıyorum» dediğimde aslında şu:

  • Sabah 1 saat gerçek konsantrasyon
  • 30 dakika sohbeti okumak, cevap vermek
  • 1 saat odaklanmış çalışma
  • 1.5 saat toplantılar ve geçişler
  • 2 saat «elle yapıyorum, kafa pek basmıyor» modunda çalışma
  • 2 saat «yetişmediği için akşam bitiririm»

Toplamda sekiz. İçindeki gerçek konsantrasyon iki-üç saat. Gerisi çalışma illüzyonu.

Geçişleri ve bağlam değiştirmeleri çıkarıp geriye temiz dört saat bırakırsam, karışık moddaki sekiz saatte yaptığım kadar iş yapıyorum. Bazen daha fazla. Ve en önemlisi, bu dört saatten «hayata devam etmeye hazırım» hâlinde çıkıyorum, «artık yapamadığım için akşam onda yatacağım» hâlinde değil.

Bu keşiften sonra ne yapmayı bıraktım

Akşamları çalışmayı bıraktım. Gündüz yetişmediyse yarına attım. «Akşam yemeğinden sonra bitiririm» yok. Akşamları kötü düşünüyorum ve akşam yazdığım tüm kodu ortalama olarak sabah yeniden yazıyorum.

Zamanı «çok da önemli olmayan» şeylerle doldurmayı bıraktım. Eskiden programdaki her boşluk küçük işlerle doldurulurdu. Maillere cevap veririm, kütüphaneyi Google'larım, başkasının koduna bakarım. Şimdi konsantrasyon kaynağımın sınırlı olduğunu biliyorum ve onu devredebileceğim ya da hiç yapmayacağım şeylere harcamıyorum.

«Çarşamba tembellik ettiğim için cumartesi çalışmak»ı bıraktım. Bu her zaman aynı şekilde bitiyor. Pazar günü toparlanmaya gidiyor ve pazartesi hiç hâlim kalmıyor.

«Günde 10 saat çalışıyorum» diye gurur duymayı bıraktım. Bu bir semptom, başarı değil. Günde 10 saat çalışıyorsanız, ya işi olduğundan büyük görmüşsünüzdür, ya onu parçalara ayırmayı bilmiyorsunuzdur, ya da bir şeyi telafi etmeye çalışıyorsunuzdur (işi parçalara ayırma ve tahmin ayrı bir beceri, ondan ayrıca yazdım).

Bunun yerine ne yapmaya başladım

Sabahı en önemli işe ayırıyorum. Günün ilk iki-üç saati en değerli kaynaktır. Sohbetlerde yanıt vermiyorum, e-postamı açmıyorum, Telegram'a bakmıyorum. Sadece tek bir görev üzerinde çalışıyorum.

Bir gün, bir büyük görev. Güne bir özellik, bir hata, dokümantasyon ve bir de toplantı koyduysam, hepsine yetişemeyeceğimi önceden bilirim. Bu yüzden tek bir ana eylem seçiyorum ve gün onun etrafında şekilleniyor.

Altı saatten sonra dururum. «Az kaldı» gibi görünse bile. O «az kalan» iki saat daha sürer ve ben onu yavaş ve kötü yaparım.

İki haftada bir tabloya bakıyorum. Her gün değil, mikro yönetim için değil. İki haftada bir genel bir bakış. Nerede kötüydü, nerede iyiydi, genel olarak ne var. Bu, tek bir günün içinden görünmeyen bir perspektif veriyor.

Fazla çalışma ne zaman haklıdır

Bazen sekiz-on saat çalışmak gerekir. Sürümden önceki final sprint. Prod ortamında acil bir hata. İki gün sonra müşteriye demo. Ben püriten değilim, fazla çalışma olur ve bunda bir sorun yok.

Sorun, fazla çalışma arka plan haline geldiğinde ortaya çıkar. «Acil sprint» üst üste üçüncü haftaya girdiğinde. Günde sekiz saat zirve değil, norm olduğunda. O zaman tablo basit bir şeyi gösterir. Proje kaynaklı bir aşırı yüklenmeniz yok, sistemik bir aşırı yüklenmeniz var.

Ayrıca bu, müşteriyle dürüstlük aracı

Başta hesaplamadığım bir bonus. Müşteri «ama bir haftada anlaşmıştık» dediğinde tabloyu açıp gösteriyorum. Bu özelliğe 14 saat, şu API'ye 6 saat, düzeltmelere 4 saat gitti. Tartışacak bir şey yok, rakamlar süreç içinde kaydedilmiş.

Bu iki yönde de işliyor. Bir görevi 20 saat olarak tahmin edip 12 saat harcadıysam, müşteriye bütçenin bir kısmının tasarruf edildiğini söylerim. Bu hiçbir zaman sonradan indirim için bir gerekçe olmadı, ama sonraki projelerde karşılığını veren bir güven oluşturuyor.

Buradan ne çıkarmalı

Kısaca:

  1. Bir tablo oluşturun. Dört sütun, fazlası yok.
  2. Yalnızca gerçek odaklanma saatlerini sayın, «işte geçirilen» süreyi değil.
  3. İki-üç ay sonra kalıplar ortaya çıkacak. Önce onları görmeyeceksiniz. Sonra hemen göreceksiniz.
  4. Solo geliştirici için sekiz saatlik çalışma günü mitine inanmayın. Dört saatlik tam odaklanma daha güçlüdür.
  5. Uzun saatlerle gurur duymak 20. yüzyılda normaldi. Geliştirmede önemli olan ne kadar oturduğunuz değil, ne düşünmeye fırsat bulduğunuzdur.

Tablo şablonu basit, Telegram'dan gönderebilirim. Ayrıca zaman takibinde kendi deneyiminiz varsa anlatın, başka yaklaşımlar ilgimi çekiyor.

Bundan sonra

Fikrinizi bir buçuk yıldan kısa sürede test etmek ister misiniz? Proje bütçesini hesaplayın veya bize yazın, hipotezinizi gerçekçi saatlere nasıl sığdırabileceğimizi konuşalım.

Tüm makaleler

İlgili makaleler

Büyük bir görev karşısında kendimi kaybetmeyi nasıl bıraktım
Geliştirme

Büyük bir görev karşısında kendimi kaybetmeyi nasıl bıraktım

Karmaşık görevler önünde donup kalmamı aşmamı sağlayan basit bir parçalara ayırma yöntemi. Krasinsky'nin uzun sürümlerle ilgili alıntısı ve projeden gerçek bir örnek.

5 dk okuma
VPN hizmeti için sunucu: hangi VPS alınmalı ve ne kadarına yeter
İş

VPN hizmeti için sunucu: hangi VPS alınmalı ve ne kadarına yeter

Abonelikli bir VPN hizmeti için hangi VPS gerekir: bant genişliği, trafik limiti, işlemci. Çalışan bir hizmetten rakamlar: ayda 79 TiB, ağda 395 kişi ve ilk önce neyin tıkandığı.

6 dk okuma
Kendi uygulamanız mı, Happ mi: VPN hizmeti müşterilerinize ne sunmalısınız
İş

Kendi uygulamanız mı, Happ mi: VPN hizmeti müşterilerinize ne sunmalısınız

Happ ücretsiz ve bir dakikada kuruluyor, ancak Rusya App Store'dan kaldırılıyor. Kendi uygulamanız ise incelemeden aylarca geçiyor. Abonelere ne sunmalı ve ne zaman.

6 dk okuma